Short Stories (ชื่อก็บอกลักษณะอยู่แล้วว่าเรื่องสั้นคือเรื่องที่ไม่ยาว) แต่จะมีกี่ตอนนั้นยังไม่มีใครสั่งห้ามเอาไว้ว่าห้ามเขียนเกินกี่ตอนเป็นต้น ถ้าหากเขียนเกินแล้วอาจจะไม่ใช่เรื่องสั้น(เรื่องของเรื่องๆมันยาวเลยต้องมี หลายตอน) และนักเขียนในยุคนี้อาจจะไม่ใช้วิธีเขียนด้วยปากกาเหมือนสมัยก่อนก็ได้อาจจะ ใช้เครื่องพิมพ์ดีด หรือไม่ก็คอมพิวเตอร์ เป็นต้น ผมเคยคุยกับนักเขียนคนหนึ่งถามเขาว่าถ้าไม่ใช้ปากกาเขียนผลงานแล้วใช้ พิมพ์ดีดทำงานแทนได้หรือเปล่า นักเขียนที่โดนถามตอบผมว่าไม่เคยชินที่จะใช้อย่างอื่นแทน และทำให้เขียนไม่ออก มาถึงนักเขียนในยุคนี้นอกจากยังไม่เขียนเองแล้วยังมีผู้ช่วย ช่วยเรียบเรียง ขัดเกลา ภาษาให้ดูสระสรวยขึ้น (ถึงได้เกิดนักลีลาภาษาไทยเกิดขึ้นยังไงครับ ส่วนนักลีลาภาษาไทยที่ผมรู้จักดีก็คือท่านอาจารย์ คึกฤทธิ์ ปราโมช) จะเห็นว่าคนดังๆทั้งหลาย สามารถออกหนังสือของตนเองและหลอกพวกเราๆไปซื้อทั้งๆที่เขาไม่ได้เขียนแต่ใช้ วิธีเล่าความ ถ้าเป็นเรื่องสั้นเขาเรียกว่าเล่าความสั้น ส่วนจะได้อรรถรสหรือไม่นั้นไม่รัปประกันขึ้นอยู่กับรสนิยมและระดับสติปัญญา ของผู้อ่านที่จะต้องตัดสินใจเอาเอง... แม้แต่นักเขียนเองผู้ที่จะแตกฉานในภาษาไทยนั้นมีน้อย (บาลี สันสกฤตนั้นเป็นของแถมอยากรู้ต้องฝึกฝนเอาเอง)..... แบบอย่างของการเขียนเรื่องสั้นนั้นเอาแบบมาจาก การเขียนวรรณคดีของชาติ ตะวันตกนั่นเอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น